به كجا مي روم؟
نميدانم اما خوب ميدانم در انتهاي اين كوچه پس كوچه هاي تنهايي چيزي نيست جز هيچ.
خوب ميدانم كه توشه سفر ندارم جز خاطراتي كپك زده و آبرويي شب مانده.
آري منم رهگذر اين بيابان سوخته از آتش آه مسافران در راه مانده.
تو نيز هستي همچون خاشاكي كه در هر قدم بر جانم فرو ميروي و روحم را مي خراشي.
كيست در اين رنج آباد كه هم آواي من شود و پرسشهاي بي پاسخم را جوابي باشد؟
فرياد ميزنم, به بلنداي سكوت اين بيابان انگشت به دهان مانده و
بغض گلويم را ميشكنم و تمامي لحظه هاي غم گرفته در مرداب سينه ام را همچون سيلي بيرون مي ريزم تا بار گناهان بر دوش كشيده ام را در آن غسل دهم,
كه نو شوم
تازه تازه
همچون بوي نم باران
و عطر ياس صبحگاهي.
مهسا
